|
ไม่ใช่แค่เมืองเล็กๆ ระหว่างทาง แต่วังเวียงเป็นเมืองในดวงใจของหลายๆ คน
ไม่ใช่ปากเซ ปากซัน เวียงจันทน์ เชียงขวาง หรือหลวงพระบาง ที่เป็นจุดหมายในการเดินทางครั้งนี้ หากแต่เป็นการมุ่งหน้าขึ้นเหนือตามเส้นทางหมายเลข 13 โดยมีปลายทางอยู่ที่ชุมชนเล็กๆ แต่นับวันมีชื่อเสียงขจรกระจายในความเป็นเมืองน่าเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของลาว
วันนั้นขณะรอเพื่อนฝูงข้ามฝั่งจากเมืองไทยตามไปสมทบที่ท่ารถเวียงจันทน์ รถโดยสารเที่ยวแล้วเที่ยวเล่าทยอยพาผู้คนออกเดินทางไปตามจุดหมายต่างๆ กว่าจะได้ฤกษ์พบเจอกันและพร้อมออกเดินทางก็ล่วงเลยเวลาเที่ยงวันไปแล้ว
ยังดีที่ วังเวียง อยู่ไม่ไกลนัก ด้วยระยะทางแค่เพียง 160 กิโลเมตรจากเวียงจันทน์ รถโดยสารน่าจะพาเราไปถึงได้ภายในชั่วระยะเวลา 3-4 ชั่วโมง คาดว่าก่อนตะวันจะลับขอบฟ้าเราน่าจะเดินทางถึง
ผมได้ยินเสียงลือเสียงเล่าขานถึงความน่ารัก บริสุทธิ์ของธรรมชาติและชุมชนที่วังเวียงมาพอสมควรจากเพื่อนฝูงผู้ชมชอบการเดินทางท่องเที่ยวในลาว จุดหมายปลายทางต่างแดนที่ไม่เหมือนอยู่ในต่างแดน ด้วยความแตกต่างทางภาษา วัฒนธรรมหรือระบบเงินตราที่น้อยมาก เราสามารถใช้เงินบาทไทยได้อย่างคล่องมือ ชุมชนเล็กๆ ที่มีภูมิทัศน์งดงามแปลกตาแห่งนี้เลยกลายเป็นจุดหมายปลายทางของบรรดาซำเหมานักแบกเป้จากทั่วโลกโดยเฉพาะอย่างยิ่งฝรั่งหนุ่มสาวผู้ปรารถนาจะมาสัมผัสกลิ่นอายของอินโดจีนอย่างใกล้ชิด
ทัศนียภาพของขุนเขาหินปูนสูงสลับซับซ้อนแค่เพียงแรกเห็นเมื่อก้าวลงจากรถที่ปลายทางก็ชวนให้ตะลึงและน่าหลงใหลชนิดที่อยากจะรีบก้าวเท้าเข้าไปสัมผัสอย่างชิดใกล้ให้มากกว่านี้แข่งกับแสงสุริยาที่จวนเจียนจะลับหายไปในตอนนั้น แต่เรายังมีภารกิจที่ต้องไปจับจองหาห้องพักราคาประหยัดแถวริมแม่น้ำตามที่หมายตาเอาไว้
รุ่งเช้าที่วังเวียงในเวลาที่ไปเยือน อากาศหนาวเย็นจนต้องผิงไฟที่ที่พักก่อเอาไว้ให้ร่วมกับเพื่อนๆ ต่างชาติที่ไม่รู้จักกันดี พลันที่สายตามองไปรอบๆ ก็ทำให้ได้สัมผัสกับเสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่แต่เรียบง่ายน่าประทับใจอันเป็นเอกลักษณ์ของวังเวียง ความสวยใสของแม่น้ำซองที่ไหลลัดเลาะผ่านป่า ภูเขาหินปูนรูปทรงแปลกตาลูกแล้วลูกเล่า บางจังหวะเหนือลำน้ำแห่งนี้ก็จะมีสะพานไม้เล็กๆ ทอดเอาไว้ให้ผู้คนและพาหนะจำพวกจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ได้อาศัยข้ามผ่าน เป็นภาพชีวิตที่เรียบง่ายน่าจดจำ
ความที่วังเวียงอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศลาวจึงมีเทือกเขาหินปูนและถ้ำอยู่มาก การหาเวลาออกไปนอกเมืองทั้งระยะทางใกล้ๆ แค่เพียงปั่นจักรยานไปถึงหรือไกลแบบเช้าไปเย็นกลับเพื่อชมถ้ำหลายแห่ง เช่น ถ้ำจังซึ่งเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงที่สุด ถ้ำผาเผือก ถ้ำพูคำ ถ้ำผาเจ้า และถ้ำช้างจึงเป็นอีกรสชาติหนึ่งของการเยือนวังเวียง
นอกจากถ้ำและเทือกผาหินปูนสูงตระหง่านที่มองเห็นได้จากตัวเมืองแล้ว เสน่ห์ที่ดึงดูดให้ผู้คนทั้งใกล้ไกลอยากจะเดินทางมาชื่นชมวังเวียงน่าจะเป็นสายน้ำซอง สายน้ำเล็กๆ ที่ช่างดูเจียมเนื้อเจียมตัว ลีลาการรี่ไหลเริงร่า แต่ทว่าก็นุ่มนวลไม่เชี่ยวกรากจนน่ากลัว เปี่ยมด้วยมิตรภาพดุจหญิงสาวชาวป่าที่ซื่อใสไร้มารยา ชวนให้สัมผัสหรืออยากเดินเล่นเคลียคลอไม่รู้เบื่อ จึงไม่น่าแปลกใจที่บรรดาที่พักต่างขนาดหน้าตาและรูปแบบ บาร์เบียร์ ร้านอาหารจะล้วนพากันมาปักหลักหาทำเลทองดึงดูดนักเดินทางอยู่ที่ชายน้ำซองแทบทั้งนั้น บรรยากาศตรงชายน้ำของวังเวียงผ่อนคลายมากจนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงชื่อเสียงด้านลบของวังเวียงในอดีตที่เป็นสวรรค์ของนักเสพกัญชาที่มุ่งหน้ามาที่นี่
การล่องห่วงยางบนลำน้ำซองเป็นกิจกรรมสำคัญของการท่องเที่ยวที่นี่ที่ใครต่อใครก็ไม่ยอมพลาดแม้อากาศและสายน้ำในตอนนั้นจะหนาวเย็นปานใดก็ตาม เมื่อล่องห่วงยางไปตามลำน้ำจนถึงชุมชนและขึ้นฝั่งเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้ง ก็ได้เวลาเติมเรี่ยวแรงจากบรรดารถเข็นขายโรตีหลากรส ที่วังเวียงยังอุดมด้วยร้านอินเทอร์เน็ต ร้านอาหารและเครื่องดื่ม บรรจุความสะดวกสบายทุกรูปแบบที่พึงหาได้บนโลกใบนี้ไว้รอท่า เมื่อรัตติกาลเข้าปกคลุมก็เห็นชัดว่าวังเวียงเป็นเมืองเมืองหนึ่งของลาวที่มีแสงสีผลิบาน
สองคืนและสามวันผ่านไปด้วยความเรียบง่าย ประทับใจที่จุดหมายแห่งนี้มีให้ แต่ก็ยังรู้สึกกังขาถึงความเปลี่ยนแปลงและเติบโตที่เกิดขึ้นอย่างว่องไวของเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ผมอดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างที่นี่น่าจะดีและสวยงามตามเดิมไปนานๆ ถ้าเพียงแต่...
บ่อยครั้งเมื่อเดินทางและประสบพบเห็นเรื่องราวที่ชวนสนเท่ห์หรือภาพที่ไม่ตรงกับใจ คนเรามักจะมีคำว่า “ถ้าเพียงแต่” ห้อยท้ายเปิดเอาไว้เพื่อเติมคำแก้ตัวหรือหาเหตุผลให้ตัวเอง อนาคตของวังเวียงน่าจะดีถ้าเพียงแต่...เรามีความคาดหวังจากการเดินทางน้อยลงแต่จริงใจมากขึ้น ผมยังปรารถนาจะเห็นวันพรุ่งนี้ของวังเวียงไม่วังเวงและเอวังลงอย่างง่ายดายเหมือนเมืองท่องเที่ยวหลายแห่งของบ้านเรา ผมได้แต่ส่งความปรารถนาดีออกไป
|
กิจกรรมท่องเที่ยว 
